Post Gevat : Brief van Mark van de Voorde aan de festivalgangers

Na de zomerse uitstapjes in Franstalig België, zoeken we het nu weer wat dichter bij huis. Braambos volgens het vertrouwde actualiteiten-recept, zeg maar. En dat wil ook zeggen dat we iedere uitzending opnieuw met een briefje aan god-weet-wie beginnen. Er zijn 3 nieuwe pennen dit jaar, maar ook één vertrouwd handschrift. Dat van onze Wetstraatman Mark Van de Voorde. Hij bijt de spits af.

Hello everybody,

Zo heeft menig frontman, singer-songwriter of zanger op de festivals van voorbije zomer jullie aangesproken. Toegeroepen eigenlijk. Want jullie stonden er weer met duizenden te samen, opeengepakt, aaneengesloten, verenigd, unisono. Met 80.000 waren jullie in Werchter en met 62.000 op Pukkelpop, om slechts het begin en het einde van het zomerlange festivalseizoen te noemen. Op die vele andere, grote en kleine, festivals tussenin waren jullie nogmaals met duizenden...

De rijen en de rangen van de festivalgangers groeien elk jaar aan. Dat moet iets betekenen... Dat jullie van muziek houden en dat jullie dat muziekvermaak samen willen beleven... Natuurlijk. Maar dat moet toch iets meer betekenen...

"Hello everybody", riepen de artiesten. Everybody... iedereen dus. Elckerlyc, zoals de protagonist uit het vijftiende-eeuwse zinnespel: "elkeen gelijk..." We leven in een tijd dat ons gevraagd wordt om op te komen voor onszelf. Jezelf zijn, mogen zijn en kunnen zijn, is fantastisch. Jezelf uniek weten te wezen, daar tekenen we toch voor? Ik ben niet als een ander, en daar kom ik vooruit. En toch, soms wil je voor een keertje niet anders zijn dan de anderen.

Festivals zijn heerlijke toestanden om onder te duiken in de massa. Om letterlijk in éénklank te kunnen te zijn met de menigte. En van de aanblik van de massa kunnen we niet genoeg krijgen. Daarom is het tentenkamp even belangrijk als de podia: dakloos als het ware, uit vrije wil, om de aarde te voelen. Samen 'geaard' zijn in een tijd van individualisme, versplintering, atomisering... Heel even, een zomer lang dan toch.

Dat 'opgaan in de massa' deed bovendien helemaal niets af van jullie ik-gevoel. Integendeel. Jullie waren allemaal individuele wezens die opgingen in de anonimiteit van de massa en daar - pure emotie - het samen mens-zijn beleefden in de roes van een collectiviteit die geen lang leven beschoren is. En zo wilden jullie het ook: een zomer lang solidariteit, ook niet langer... tot volgend jaar.

Aan de andere kant van de aarde zijn ze ook met duizenden, honderdduizenden, miljoenen deelgenoot geworden van een massaspektakel. Niet van een wolkbreuk vol muziek maar van moessonregens die Pakistan onder water hebben gezet.

Miljoenen mensen zijn letterlijk samengedreven in een massa en zijn ondergedoken in een ontelbare menigte. Met het verlies van hun huis zijn ze ook hun identiteit kwijt, hun eigenste zelf, hun uniciteit... Weg ik-gevoel, alleen die ene gedeelde oergedachte bleef over: ik moet overleven.

Niet uit vrije wil, maar uit noodlot zitten ze - als ze al dat geluk hebben - in een anoniem tentenkamp. Wellicht niet een zomer lang, maar voor lange tijd... Elckerlyc, elkeen gelijk. Dakloos, niet 'als het ware' maar letterlijk... Ze voelen de aarde in al haar ruwheid, maar willen er niet 'aarden'. Van de aanblik van de massa hebben ze ook genoeg, maar ze kunnen niet weg van de weide. Onder een zelfde blauwe tentzeil zitten ze unisono anoniem te wezen. Met boven hun hoofden niet de beat van een elektro- of een dance-nummer dat funky moves uitstrooit, maar de wiekslagen van een helikopter met hulpgoederen.

Hello everybody, hoeveel kostte dat ook weer, in Werchter en op Pukkelpop, om enkele dagen onder te kunnen duiken in de massa? Hebben jullie nog wat over voor die miljoenen Pakistani die uit de massa weg willen, om zichzelf te kunnen zijn? De kans is bijzonder groot dat ze volgende zomer nog onder dat blauwe tentzeil zitten op die met draad afgespannen weide, op het moment dat voor jullie een nieuw festivalseizoen begint.

Vandaar, een beetje solidariteit voor de massa die mensheid heet, kan geen kwaad... Solidariteit met een funky move uit je bankrekening.

Kom, laat het swingen,

Mark Van de Voorde