Post Gevat: Brief van Ronald Sledsens aan de verkozenen des volks

Naar goede gewoonte maken we eerst de brievenbus leeg. Godsdienstinspecteur Ronald Sledsens kroop voor de laatste keer in zijn pen. Een brief op vrijdag!

Beste kandidaten,
Nog twee nachten proberen te slapen en dan weten jullie alweer welk signaal de kiezer zal gegeven hebben. Ik weet nu al dat de winnaars onder u in elk geval 's avonds dat bekende zinnetje voor de micro zullen uitspreken 'de kiezer heeft weerom een duidelijk signaal gegeven'. Sinds de memorabele dag waarop ik in het kieslokaal stond aan te schuiven om mijn burgerrecht te consumeren en ik vanuit een houten hokje een vrouw hoorde roepen dat haar partij er niet bij stond en een hulpvaardige buurman haar vroeg welke partij ze bedoelde, waarop ze antwoordde: 'VTM', veroorloof ik mij eerbiedig dit enigszins te relativeren. Democratie is immers de wil van het volk dat elke morgen stomverbaasd in de krant leest wat het nu weer wil. De losers onder u zullen waarschijnlijk beleefd en benepen ternauwernood het zinnetje 'de kiezer heeft altijd gelijk' over de lippen krijgen, daarbij tegelijk denkend dat hij of zij zich dit keer toch heeft vergist. Democratie is immers nu eenmaal ook dat proces waarin de mensen vrij zijn om de man of vrouw te kiezen die vier jaar later, in België één jaar later, van alles de schuld krijgt. Ik voor mezelf ben niet apolitiek, maar toch vreselijk opgewonden bij de gedachte dat over twee dagen het gedram voorbij zal zijn. U moet namelijk weten dat gewone stervelingen die u kiezers noemt onafgebroken blootgesteld worden aan geweldig complexe vraagstukken waarvan we niet de minste illusie hebben er greep op te hebben, maar waarover u de hele kiescampagne onafgebroken duidelijk heeft proberen maken dat wij er de inspanningen zullen moeten voor doen. Het alles omvattende marktmechanisme bijvoorbeeld dat in wezen geknoei van banken verbergt en waarvoor we allemaal zullen moeten besparen. Of de opwarming van de aarde waardoor we tegen betaling onze boilers om de twee jaar moeten laten controleren en u het nodige geld incasseert om boven Oezbekistan schone lucht te kopen. Of de onbetaalbare pensioenen waardoor we tegelijk moeten wachten om te stoppen met werken en ons haasten om eerder dood te gaan. Het weze u in dank afgenomen dat u afgezien van de welbegrepen boodschap dat de inspanningen hoe dan ook van ons moeten komen, ons voorlopig voor al deze metaprobelemen een zachte narcose schenkt door alles te herleiden tot een taalprobleem ter hoogte van de Brusselse rand. Maar ik wilde eigenlijk alleen maar vragen waar het visioen blijft. Want alle dingen waar uw folders en verkiezingsdrukwerk het over hebben, het behoud van onze sociale zekerheid of het waarborgen van onze welvaart of de staatshervorming zijn in wezen schijnidentiteiten en zullen - zelfs opgelost - nooit blijken te bevredigen als u niet tegelijk een nieuw verhaal weet te vertellen over het waartoe en het waarom van dit alles. Een verhaal dat we zonder schaamte om voorbije futiliteiten aan onze kinderen door kunnen vertellen. Als u in ons niet opnieuw die droom weet te wekken over waar we met z'n allen uiteindelijk voor leven. Mensen verlangen naar nieuwe verhalen, naar woorden waarin ze echt kunnen wonen. En ik twijfel of de politiek daar echt een waarachtige taal voor heeft. Christenen hebben zo'n taal en zo'n verhaal, maar dat hebben de meesten onder u afgedaan als moralisme. En ten dele heeft u nog gelijk ook. Veel te lang hebben wij te weinig moeite gedaan om echte spiritualiteit dicht bij doenbaar leven te brengen en het bestemd voor een heel klein groepje. Daardoor weet niemand nog wat echte hoop is. Daarom vind ik het misschien toch terecht dat de kiezer volgende zondag zijn hoop op u stelt en op een nieuwe taal, een nieuwe tijd. Slaap zacht deze nacht.

Ronald Sledsens