Post Gevat: Brief van Mark Van de Voorde aan wie vergeten wordt door de media

Aan hen die door de media zijn vergeten,

Zo wil ik mijn brief betitelen die ik schrijf aan jullie. Jullie, dat zijn eerstens de dames en heren en de jongens en meisjes die het journaal niet halen, naar wier mening praatprogramma's en bladen niet vissen en wier lotgevallen ook niet sexy genoeg zijn voor De Laatste Show. Jullie, dat zijn tweedens al die mensen die ooit in het nieuws kwamen maar van wier wedervaren ons het vervolg of de afloop is onthouden.

Het grootste deel van de geadresseerden van deze brief behoort tot de eerste categorie. Jullie dus die nooit in het nieuws komen. De OV's zeg maar, de Onbekende Vlamingen. En zo zijn er veel. 99 procent van de samenleving schat ik. Gelukkig maar, want als de meerderheid van de Vlamingen uit BV's zou bestaan, dan was er wel degelijk iets fout met onze samenleving én met de media.

Overigens, het BV-schap lijkt prettiger dan het is. Niemand wil uiteraard onbemind door het leven gaan, maar best wel onbekend: de discretie van de anonimiteit draagt er ook toe bij om van harte bemind te kunnen zijn. 'Iedereen beroemd' is een triest verhaal.

Jullie staan dus niet te springen om een beroemdheid van één minuut te worden. Maar zo behoren jullie ook tot die vele bomen die niet omvallen in het bos. Ik bedoel, uit dat verhaal van dat jongetje dat vroeg aan zijn vader: Pa, als in het bos een boom is omgevallen maar de televisie is er niet bij geweest, is die boom dan wel gevallen? Neen dus. Ik bedoel, niet voor de kijkers. Want, zoals politici best weten, je bestaat maar als je op televisie komt.

Zelfs vallend, van je troon of van je sokkel, heb je slechts een publiek bestaan, als je op de tv op-valt. Onbekend zijn is dan misschien wel beter, maar het aantal bomen die hemelhoog groeien en stevige wortels krijgen, is helaas ook groter. Ik bedoel, zoveel van al het goede, het mooie en het ware dat jullie doen, blijft onbekend en daardoor denkt het publiek dat dit goede, dit mooie en dit ware niet bestaan.

Een ander deel van mijn geadresseerden van deze week zijn jullie die ooit in het journaal verschenen. Meestal met een schokkend verhaal, als slachtoffer, getuige of dader, je gezicht beeldbreed op het scherm ofwel je tronie gescrambeld achter blokjes. Soms haalden ze je in het hoofdpunten van het nieuws of achter de zijlijnen van het nieuws, omdat je naam gevallen was in een zaak... en wie zaak zegt, zegt louche zaak.

Het probleem is dat de media jullie naderhand nooit meer aan het woord of in beeld lieten. En zo weten we niet hoe het met jullie is afgelopen. Misschien wens je dat ook niet aan het klokzeel te hangen, maar de kans is ook groot dat de verdenking, de verdachtmaking, de aanklacht aan jullie blijft kleven, ook als achteraf gebleken zou zijn dat die onterecht was.

De Britse schrijver Evelyn Waugh definieerde ooit het nieuws als "datgene waar een kerel die nergens wakker van ligt, interesse voor heeft; eenmaal dat is verteld, is het nieuws dood".

Dat betekent dat de media misschien toch meer geïnteresseerd zijn in de roddel en het flitsende item dan in de waarheid en hele plaatje, omdat het publiek slechts geschokt wil worden en daarom het helende, heel makende, vervolg niet wil kennen. Maar we kunnen niet gezond blijven zonder genezing, ook niet maatschappelijke gezond zonder maatschappelijke heling.

Daarom wou ik jullie even, heel even, in de kijker plaatsen vandaag. Jullie die misschien wel onbekend zijn maar alvast niet onbemind (voor wat jullie doen en zijn).

Met mijn diepste waardering en/of medeleven,


Mark Van de Voorde