Post Gevat: Brief van Ilse Roels aan de president van Haïti

Iedere maand krijgen we nieuws vanuit Haïti, waar Ilse Roels leeft en werkt. Deze keer heeft ze scherpe woorden voor haar president.

Beste mijnheer De President,
Je doorgaans stilzwijgen wordt vandaag ondraaglijk. De bevolking wordt ongeduldig en zou zo graag van je horen welke de plannen zijn voor de heropbouw van Haiti Cherie. Wat staat er op de agenda om bij mogelijke nieuwe natuurcatastrofes het aantal slachtoffers te beperken? Twee maanden na de aardbeving begrijpt iedereen immers dat de vele slachtoffers jammer genoeg alles te maken hebben met de wijze waarop het land is georganiseerd.
Nu de noodtoestand officieel ten einde loopt op 31 maart - ondanks de blijvende grote noden van de bevolking - wordt het ook dringend tijd om na te denken hoe het nu verder moet. Alleen, de heropbouw kan en mag niet uitmonden in de stituatie van vóór de aardbeving. De heropbouw van Haïti dient daarom niet enkel te gebeuren op materieel, maar eerst en vooral op sociaal, economisch, politiek en cultureel vlak.
Tijdens jouw zwijgen, Mijnheer de President, hebben mannen en vrouwen puin geruimd, slachtoffers gered, doden begraven en in solidariteit het weinige dat voorhanden is, gedeeld. Zij tonen dat Haïti niet ten dode is opgeschreven, maar verder leeft én wil leven. In het politieke vacuüm na de aardbeving is het net de civiele samenleving die het land bij elkaar heeft geraapt en het overeind heeft gehouden.
Vertel ons, mijnheer de President, waarom op de internationale donorconferentie die op 17 maart afgesloten werd in Santo Domingo slechts enkele vertegenwoordigers van de Haïtiaanse staat aanwezig waren en de civiele samenleving volledig buiten spel bleef.
De organisaties en sociale bewegingen trekken aan de alarmbel. Ze eisen een plaats aan de onderhandelingstafel en laten weten dat het nieuwe Haïti komaf dient te maken met:
de uitsluiting en het marginaliseren van vrouwen, landbouwers, arbeiders, jongeren en studenten;
de economische afhankelijkheid;
de overdreven centralisatie van de macht en van de overheidsdiensten;
en ten slotte de manier waarop grondbezit wordt georganiseerd.
Mijnheer de President, de bevolking zegt dat het zo stilletjes aan genoeg is geweest en vraagt om je stilzwijgen en solospel te verbreken. Waarom niet kiezen voor de groepspirit, het collectief belang, transparantie en daadwerkelijk engagement? De plaats van de civiele maatschappij is niet meekijken over de schouders van aan de zijlijn, maar de controle van de bal op het middenveld. Zonder middenveld is geen enkel spel mogelijk. Zonder daadwerkelijke betrokkenheid van de bevolking, blijft de heropbouw onmogelijk.
Wat zegt u hiervan, mijnheer de President?

Geschreven van op de zijlijn in Jacmel,
Ilse