Post Gevat: Brief van Ann Verscuren aan een overspelige vrouw

Post uit Denemarken. Misschien zat Ann Verscuren vanmorgen ergens in een kerk; het evangelie van deze zondag zorgde in ieder geval voor de nodige inspiratie.

Beste overspelige vrouw


Laat ik meteen mijn excuses aanbieden voor deze aanspreking, want zo lijk ik u uit te leveren aan de roddelbladen. En u bent natuurlijk méér dan uw ontrouw. Maar met deze titel - als ik het zo mag noemen - bent u nu eenmaal de bijbelse geschiedenis ingegaan.
Het verhaal gaat dat u door een aantal schriftgeleerden in het midden van de kring werd gebracht, een kring die zich rond Jezus verzameld had. U was immers op heterdaad betrapt met een ander. Waarschijnlijk wilde u zich nog verdedigen, vertellen hoe dat zo is gekomen. Maar toen u de schriftgeleerden zag, wist u genoeg. U had dan misschien wel een affaire met een ander, maar die mannen hadden een hyperpassionele verhouding met de wet. Elk plekje ervan liefkoosden ze, wie weet sliepen ze wel met de wetboeken in hun armen. U wist dus genoeg: als overspelige vrouw zou u gestenigd worden, precies zoals de wet het voorschreef.
Jij bent dus de pineut, terwijl je minnaar vermoedelijk met zijn staart tussen zijn benen mag afdruipen, gewoon omdat hij het geluk had een man te zijn. Of zou hij toch "trouw" aan jouw zijde meegelopen zijn naar die kring waar je doodsvonnis zou getekend worden?
Langzaam moet het je duidelijk geworden zijn dat er opnieuw een spelletje werd gespeeld. Geen liefdesspel deze keer, maar een machtsspel. De schriftgeleerden daagden die opmerkelijke Jezus uit, met jou als een schild voor hen uitgeschoven. Laten we eens kijken wat dat Jezuskereltje te zeggen heeft over deze vrouw. Als hij tegen de wet ingaat, hebben we eindelijk een reden om hem te pakken!
U was erbij, dus u weet dat er toen iets vreemds gebeurde. Jezus antwoordt niet op hun vraag, maar bukt zich en schrijft met zijn vinger op de grond. Ze dringen aan, de heren die het allemaal zo vast en zeker weten. En opnieuw schrijft Jezus in het zand. Wat Hij schrijft, óf hij wel iets schrijft, komen we niet te weten. Beste vrouw in het midden, ik vraag je: wat schreef Hij eigenlijk? Los het mysterie op.
Sorry, sorry voor mijn vraag. Die is verkeerd. Zo graag willen we duidelijkheid, de waarheid liefst. Maar éénmaal we wéten wat er staat, leveren we ons daar weer aan uit. Dan verstenen de woorden, worden ze een houvast, iets dat "vast en zeker" zo bedoeld is. We kunnen er zelfs mee gaan gooien tot ze doden.
Weet je, misschien worden we wel uitgenodigd om zelf iets in het zand te schrijven. Wat zou jij schrijven, beste vrouw? En je man? En je minnaar? Op die manier houden we alles open.

Ik noemde jou overspelige vrouw, maar jij bent geen enkelvoud. Jullie zijn met velen, nog steeds, ook nu, die in een kring terecht komen waar de rangen zich sluiten en alles lijkt vast te staan, ook jullie dood. Ik word er stil van, buk me en schrijf in het zand. Deze brief schrijf ik. Een kring met een opening teken ik. En tot slot schrijf ik mijn naam, voor jullie wiens naam we niet kennen

ann