Post Gevat: Brief uit Haïti van Ilse Roels

Zoals je weet woont en werkt één van onze briefschrijvers in het zwaar getroffen Haïti. En toch heft Ilse Roels geen klaagzang aan!

Beste luisteraars,

Vandaag wil ik mijn brief direct en zonder omwegen tot jullie richten. Ja, ik schrijf jullie vanuit Haïti. Een land dat sinds twee weken op jammerlijke wijze heel plots en abrupt op de wereldkaart is gezet. Ook al bestaat Haïti al sinds 1804 en heeft het een revolutionaire geschiedenis achter de rug als eerste onafhankelijke zwarte republiek ter wereld. Ook al kende Haïti vóór de aardbeving van 12 januari al ontzaglijk veel andere ellende: buitenlandse bezetting, dictatuur, staatsgrepen en natuurrampen... Het land heeft er nu nog een serieuze klap bovenop gekregen: het hart en de slagader zijn zwaar getroffen. De officiële balans wijst ondertussen op meer dan 175 000 doden. Autoriteiten zijn bezig met het in orde maken van persoonlijke zaken, de Staat verschijnt voorlopig niet op het appel. Hoe moet het verder met Haïti? Welke reanimatietechniek krijgt het hart terug aan het kloppen en stuwt het bloed verder naar alle ledematen? Hoe kan Port-au-Prince terug opgebouwd worden? De toestand is heel kritiek, want Haïti was al ziek. Als gevolg van de aardbeving lijkt het land nu te evolueren van een staat in meervoudige crisis - op economisch, politiek en sociaal vlak - en onder buitenlandse voogdij naar een compleet verwoeste staat onder buitenlandse bezetting.

De beelden die dagelijks wereldwijd de huiskamers binnendringen tonen ruïnes, dood, verlamming en vernieling. Het Haïti waar ik nu meer dan vijf jaar woon is juist in tegendeel voortdurend in beweging, vol leven, hoop, creativiteit en inspiratie. Geloof me, ook een aardbeving heeft deze spirituele energie niet weten te stoppen. Het draagvlak dient versterkt en sociale krachten moeten meer dan ooit gebundeld worden. We mogen niet vergeten dat slachtoffers op de eerste plaats burgers zijn en centrale actoren in de heropbouw van hun land. Landbouwers, jongeren en vrouwen - hier zo vaak uitgesloten en gemarginaliseerd - verdienen een actieve plaats in dat proces. Daarvoor zijn geen buitenlandse militairen nodig...

In Jacmel werken sinds de aardbeving meer dan 300 vrijwilligers samen met CROSE, de 'Regionale Coördinatie van Organisaties in het Zuidoosten van Haïti' om de schade na de aardschok te evalueren. Ze ondersteunen buurtcomités bij het organiseren van adequate hulp aan de dakloze families, ze schakelen landbouwers in bij het leveren van voedsel en ze sporen plaatselijke autoriteiten en organisaties aan om samen aan tafel te zitten. Alleen op die manier kunnen ze één blok vormen om de internationale hulp te oriënteren en te coördineren, om aan te tonen dat Haïti geen vacuüm is. Deze positieve signalen laten zien dat heropbouw, dat een nieuw Haïti mogelijk is.

Alvast bedankt voor jullie steun en solidariteit, en vooral voor het vertrouwen en het investeren in de capaciteiten van het Haïtiaanse volk. Laat ons hopen dat ook de grootmachten dezelfde weg opgaan en het belang en de heropbouw van de Haïtiaanse natie steeds voor ogen houden.

Geen loutere noodkreet, maar een duurzame heropbouwingsgroet vanuit Haïti,
Ilse