Post gevat: Brief van Ann Verscuren aan Mgr. Léonard

Het nieuws over de nieuwe aartsbisschop van Mechelen-Brussel waaide tot in Denemarken. Ann Verscuren, onze correspondente in Kopenhagen, kroop in haar pen...

Monseigneur Léonard


Eerst en vooral: proficiat met uw aanstelling. Een hele eer én een hele uitdaging, me dunkt.
In de media circuleren er dezer dagen heel wat meningen, bedenkingen en voorspellingen over u. Alsof iedereen nu al weet wat u in petto heeft voor de katholieken in ons landje.
Maar ach, denk ik dan, ooit werd er in een ander apelandje ook eens iemand aangesteld van wie iedereen toch al op voorhand wist wat hij in petto had. Iedereen wist dat hij conservatief was. De machthebbers in dat arme land wreven in hun pollekes. Van deze man zouden ze geen last hebben. Opgelucht constateerden ze dat deze herder van het volk lekker met zijn neus in de boeken zat, mooi kon preken en verder iedereen gerust liet. Iedereen wist dus wat ie kon verwachten: de rijken alles, de armen niets. Tot deze monseigneur plots uit zijn boeken gerukt werd toen een bevriende priester vermoord werd door soldaten. Een vriend die zo gek was geweest om zijn leven te risikeren, juist door het evangelie te léven ipv het alleen te lézen.
U kent het vervolg van het verhaal zeker ook: de levensstijl en levenskeuze van deze monseigneur veranderde totaal; de machtigen balden hun vuisten, terwijl de armen 'un amigo' hadden gevonden.
Dus Monseigneur Léonard, het kan verkeren. Wie kan voorspellen wat u voor ons in petto heeft? Wie weet wat u diegenen die het niet verwachten toch te bieden heeft?

In een godsdienstles van lang geleden deden we een oefening die me altijd is bijgebleven. Doet u even mee? We moesten onze ogen sluiten en ons voorstellen dat Jezus vandaag de dag onder ons zou zijn. Ja, we mochten even gniffelen over hoe hij eruit zou zien en hoe hij gekleed was. Maar toen vroeg onze leraar het volgende: welke mensen of groepen zou deze Jezus in onze tijd opzoeken? Probeer het je voor ogen te halen als in een film. Zie hem gaan, zie hem luisteren en bemoedigen. Wie zijn de melaatsen van vandaag? Wie zijn de tollenaars van vandaag? Wie zijn de uitgestotenen, de kleinen..... Na deze oefening stond het bord in onze klas volgeschreven.
Sindsdien droom ik van een Kerk met open armen. Ik droom van kerkelijke leiders die naar de straten en de pleinen trekken. Ik droom van pausen en priesters die alleenstaande moeders én vaders een hart onder de riem steken, die de Marollen en de Seefhoek doorkuieren. Ik droom van bisschoppen die de gevangenissen binnenstappen en naast zieken gaan zitten die zich afvragen waar ze hun lijden in godsnaam aan verdiend hebben. Ik droom van monseigneurs die holebi-werkgroepen voor jongeren durven opzoeken en deze jongeren - die volgens alle statistieken erg hoog scoren wat betreft zelfdoding - zouden bemoedigen.
Ik ben dankbaar, Monseigneur, dat ik in mijn leven al heel wat mensen binnen én buiten de kerk heb mogen kennen waarin Jezus levend onder ons was.
Ik ben benieuwd wie u op uw bord zal schrijven.

Ik wens u alvast goeie wandelschoenen en een open hart om vele mensen tegemoet te treden. Alle goeds. ann